niedziela, październik 22, 2017
Witamy w pawiookie.pl!

Przywry wewnętrzne

Inwazje wywoływane przez przywry wewnętrzne.

Przywry te zebrane są w gromadę Trematoda. Są to organizmy niewielkie (1 – 30 mm). Ciało jest spłaszczone, zaopatrzone w przyssawkę lub dwie. Są to twory, których zadaniem jest przytwierdzenie się w ciele żywiciela. Niektóre przywry nie posiadają przyssawek. Oprócz tego narządu, całe ciało pasożyta pokryte jest drobnymi kolcami lub łuskami, które dodatkowo stabilizują pasożyta. Narządy wewnętrzne są zbudowane typowo dla przedstawicieli tego rodzaju. Najbardziej zorganizowany jest układ rozrodczy. Trematoda charakteryzują się złożonym cyklem rozwojowym, w którym obecne są jedna lub kilka stadiów larwalnych. Zapłodnione jajo, po otoczeniu osłonką i zaopatrzeniu w substancje odżywcze, jest wydalane do środowiska zewnętrznego (woda). W nim rozwija się orzęsiona larwa zwana miracidium (dziwadełko). Może ona wykluć się i pływać szukając żywiciela, lub pozostać w jaju i tam czekać na połknięcie. Miracidium w wodzie żyje do kilku godzin. Ten czas musi wykorzystać, aby znaleźć ślimaka, który jest najczęstszym żywicielem pośrednim. W nim, larwa traci nabłonek rzęskowy i w wątrobie przekształca się w sporocystę. W jej wnętrzu rozwija się kolejne pokolenie larwalne, jakim jest redia. Te rozwijając się dalej przekształcają się w cerkarie., które posiadają już przyssawki i ogonek, dzięki któremu po opuszczeniu ślimaka mogą szukać miejsca do encystacji w tzw. adoleskarię. Taka postać trafia do żywiciela ostatecznego. W przypadku istnienia dwóch żywicieli pośrednich, cerkaria wnika w jego ciało i przekształca się w metacerkarię. Najczęstszym drugim żywicielem pośrednim jest skorupiak, larwa owada wodnego, ryba.

Żywicielami ostatecznymi są ryby drapieżne, ptaki, ssaki (też człowiek). Rozwój jest charakterystyczny dla konkretnego gatunku przywry. Niektóre stadia larwalne mogą się namnażać, niektórych może być brak.

Podział inwazji wywołanych prze Trematoda przedstawia się podobnie do pozostałych chorób wywoływanych przez płazińce. Tzn. możemy wyróżnić te wywołane przez pasożyty dorosłe (ryba, jako żywiciel ostateczny) i przez formy larwalne (ryba, jako żywiciel pośredni).

Inwazje wywołane przez przywry dojrzałe.

Sanguinicola inermis to przywra o ciekawej biologii. Bierze się ona z miejsca bytowania tego pasożyta. Żyją one w układzie krwionośnym ryb, głównie w opuszce serca i w skrzelowych naczyniach tętniczych. Ich ciało jest wydłużone, gładkie, pozbawione przyssawek. Trójkątne jaja są rozsiewane z krwią po całym ciele ryby. W narządach wewnętrznych dochodzi do otorbienia, natomiast w skrzelach, miracidium za pomocą sztylecika wydostaje się do wody. Znajduje ślimaka, w nim przechodzi kolejne stadia (sporocysta, redia, cerkaria). Cerkaria aktywnie szukają ryby i najczęściej przez skrzela dostają się do niej, wnikając do układu krwionośnego. Wykazano, że najintensywniej, pasożyt rozwija się w temperaturze 25 st. C.
Objawy (duszność, wodobrzusze, wysadzenie gałek ocznych, nastroszenie łusek) wynikają z:
- zaczopowania naczyń krwionośnych dużymi ilościami jaj składanych przez formy dorosłe.
- rozwoju jaj w narządach wewnętrznych (z reguły po otorbieniu ulegają wchłonięciu przez organizm gospodarza)
- zniszczenia tkanki skrzeli przez wydostające się do wody miracidia.
- spadku zawartości hemoglobiny w krwinkach

Inne gatunki Sanguinicola:

S. armata,
S. volgensis,
S. davisi,
S. idahoensis


Inne parazytozy wywołane przez przywry dojrzałe:

Tutaj objawy chorobowe (osłabienie, wychudzenie) widoczne będą tylko przy bardzo silnej inwazji, ponieważ pasożyty bytujące w narządach wewnętrznych ryby powodują lokalne zmiany wynikające z uszkodzeń przyssawkami, lub swoim ruchem. Są to jednak zmiany tak niewielkie, że nie dają objawów. Źródłem pasożyta dla ryby może być zarówno ślimak (pierwszy żywiciel), jak i skorupiaki wodne, larwy owadów, inne ryby (drugi żywiciel pośredni).

Do przywr, scharakteryzowanych powyżej należą:
Allocreadium isosporum
Asymphylodora tincie, markewitschi, imitans
Palaeorchis unicus,
Azygia luci,
Bunodera lucioperce,
Crepidostomum farionis, metoecus,
Sphaerostomum bramae, majus,
Plagioporus angulatus, stefanski,
Nicolla skrjabini,
Hemiurus luhei, ocreatus
Brachyphallus crenatus



Inwazje wywołane przez metacerkarie przywr


Tutaj możemy wyróznić
a)choroby wywoływane przez metacerkarie pasożytujące w oku i układzie nerwowym
Są to:
Diplostomum spathaceum,
Neodiplostomum scardini,
Posthodiplostomum brevicaudatum,
Tylodelphys clavata, podicipina,
Tetracotyle annuligerum,
Cotylurus pileatus,
Riphidocotyle illense,
Bucephalus polymorphus,
Paralepoderma brumpti

Metacerkarie po opuszczeniu ślimaka aktywnie wnikają do oka, lub pod skórę ryby (stąd do oka), powodując jej uszkodzenia i wybroczyny z uszkodzonych naczyń krwionośnych.
Objawy dotyczą głównie młodych ryb i masowej inwazji. Metacerkarie tych przywr umiejscawiają się w oku i raczej wtórnie w układzie nerwowym ryb. Swoim bytowaniem powodują zmiany gałek ocznych (rogówka, ciałko szkliste, soczewka, siatkówka) takie jak: wylewy krwawe, ucisk i zanik siatkówki, uszkodzenie mechaniczne, ślepota, wysadzenie gałek ocznych. Uszkodzona gałka oczna często pokrywa się pleśnią. Taka ryba jest osłabiona, słabo żeruje, nie pływa w sposób skoordynowany i jest łatwym łupem ptaków rybożernych.

b)choroby wywoływane przez metacerkarie pasożytujące w różnych narządach

Tu metacerkarie po opuszczeniu ślimaka wnikają do ryby i otarbiają się w narządach wewnętrznych (serce, nerki, pęcherz pławny, otrzewna, mięśnie, jelito, skrzela, oczy), pod skórą (reakcją organizmu jest odkładanie się wokół otorbionych larw melaniny, która daje powstającym plamom kolor czarny – czerniaczka), na płetwach, pod pokrywami skrzelowymi,.
Tak różnorodne miejsce usadowienia się metacerkarii różnych gatunków przywr daje bardzo zróżnicowany obraz objawów. Są to osowiałość, skrzywienie kręgosłupa, słaby apetyt, wychudzenie, obrzęk skóry, nadmierne wydzielanie śluzu, owrzodzenia skóry, wynaczynienia, przekrwienia, objawy nerwowe, martwica płetw i skóry, zmiany w narządach wewnętrznych, śnięcia, Natężenie objawów wynika głównie z intensywności inwazji.

Przywry powodujące powyższe zmiany:
Posthodiplostomum cuticola,
Tertracotyle percie fluviatilis,
Cotylurus erraticus,
Apharyngostrigea cornu,
Rhipodocotyle illense,
Bucephalus polymorphus,
Paracoenogonimus ovatus,
Clinosotmum complanyum,
Apophallus muhlingi,
Cryptocotyle concavum,
Paralepoderma brumpti,
Metorchis denticulatus, intermedius, albidus.

Cykl rozwojowy przywr wewnętrznych - schemat:

Image
Rys. Rafał Wasiak

Leczenie trematodoz

W leczeniu należy uwzględnić charakter objawów i leczyć ryby podobnie, jak przy innych chorobach pasożytniczych wywołanych przez płazińce. Wybierać należy preparaty działające od wewnątrz (pokarm) i/lub z zewnątrz ciała ryby (kąpiele) Patrz: http://www.pawiookie.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=16&Itemid=12

Autor: Kamil Kielak
Źródła:

- Choroby Ryb, prof. Maria Prost,
- Internet

{mos_fb_discuss:14}

{visualrecommend}

 

Ważne
  • Osoby, którym padła dorosła pawiooka o w miarę proporcjonalnej budowie,  proszone są o zrobienie jej zdjęcia i umieszczenie zapakowanej w torebkę ryby (koniecznie w pozycji wyprostowanej!) w zamrażalniku. Następnie proszę o skontaktowanie się z administratorem.
  • Portal pawiookie.pl poszukuje osób biegle posługujących się jednym z języków: angielskim, niemieckim lub też rosyjskim, w celu przetłumaczenia treści artykułów. Osoby chętne do pomocy proszone są o skontaktowanie się z administratorem.